บทที่ 4 ส่งน้ำแกงให้นาง

“ผู้น้อย ปรุงทุกอย่างที่นายท่านต้องการแล้ว หากปรารถนาสิ่งอื่นมากกว่านั้น ก็ยินดีรับใช้ เพียงแต่การทำอาหารนับว่าเหนื่อยยากลำบากที่สุด แต่การปรนนิบัติบุรุษด้วยร่างกาย ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน”

บุรุษที่นั่งอยู่บนเตียง หัวเราะเสียงห้าวใหญ่ คราวนี้สีหน้าเขาออกจะเจ้าเล่ห์อยู่สักหน่อย แมวน้อยที่นางเห็นบนรถเข็นก่อนหน้า กลายเป็นเจ้าป่าผู้ยิ่งใหญ่

“ได้ ข้ายินดีจ่ายค้าจ้างให้เจ้าเพิ่มอีกสองเท่า เพียงอยากรู้นักว่า ลีลาคณิกาที่ปรุงอาหารได้เลิศรสนั้น จะมีฝีมือทำให้ข้าหลั่งได้ โดยไม่ต้องสับสะโพกใส่เจ้าหรือไม่!”

เหลียงม่านฉีตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเวลาเจียนจะมืดค่ำ นางถูกพามาอยู่ที่เรือนหลังเล็กๆ ใกล้โรงครัว ก่อนหน้านั้นจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า นางถูกโยนลงถังไม้ ซึ่งมีหญ้าฝรั่นลอยเต็มไปหมด สาวใช้นางหนึ่งถูตัวให้นาง และปากก็พร่ำพูดให้เหลียงม่านฉีทำตัวดีๆ

“ขัดตัวด้วยน้ำผสมหญ้า คงทำให้เนื้อตัวเจ้าไม่หลงเหลือคราบของคุณชาย และลดการมีบุตรอย่างไม่พึงประสงค์ได้

โถ...ข้านึกไม่ถึง รับใช้มาเกือบสามปี แม้แต่ปลายเท้าเปลือยเปล่าของเขา ข้ายังไม่เคยเห็น เจ้านี่มันโชคดีจริงๆ นังแม่ครัวโง่!”

หญิงสาวพยายามเงี่ยหูฟังสิ่งที่สาวใช้เอ่ย แต่นางอ่อนเพลียเหลือเกิน กระทั่งผล็อยหลับไป เมื่อตื่นอีกครั้ง ก็เห็นว่าตนนอนซมอยู่บนเตียงหลังเล็ก

กงกงสูงวัยผู้หนึ่งส่งเสียงตวาดเรียกนางให้ตื่น เมื่อเหลียงม่านฉีลืมตาจึงเห็นว่า ข้างเขาคือขันทีน้อยหน้าตาน่ารัก กับสาวใช้รุ่นใหญ่อีกหนึ่งคน

“ส่งน้ำแกงให้นาง!”

หญิงสาวรีบสลัดความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียออกจากร่างกายตนเองทันที น้ำแกงที่กงกงชราเอ่ยถึง ย่อมหมายถึงการป้องกันไม่ให้ตั้งครรภ์ ซึ่งมันเป็นอันตรายต่อสตรี

“ท่านพ่อบ้าน...” เหลียงม่านฉี เรียกอีกฝ่ายเช่นนั้น ด้วยไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเขา

“มีสิ่งใดจะพูดเยี่ยงนั้นหรือ”

“ข้ามีสมุนไพร และยันต์แปะสะดือ รับรองว่า อย่างไรก็ไม่มีการตั้งครรภ์โดยไม่พึงประสงค์แน่นอน”

เหลียงม่านฉีบอก พลางชี้ไปยังกล่องไม้ของนาง และถุงย่าม ให้ตายนางก็ไม่ขอดื่มน้ำแกงถ้วยนั้น ในสำนักโคมเขียว ย่อมรู้ว่าน้ำแกงเหล่านี้ สร้างความทรมานให้สตรีเช่นไร

“มิได้ พวกข้าจะเชื่อใจได้อย่างไร น้ำแกงผสมขี้เถาตำรับนี้ ใช้กันมายาวนาน ดื่มเพียงนิด ยามเจ้ามีสติอยู่ อย่างไรก็ไม่อาจทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย ในภายภาคหน้า”

เหลียงม่านฉีหรือจะเชื่อว่ามันผสมเพียงขี้เถา หากแท้จริงย่อมมีเป็นสารหนู และก็โลหะพิษ (ปรอท) ปนเปื้อน

“รีบดื่มเข้าไป!”

เหลียงม่านฉี ได้ยินคำพูดเร่งเร้า และสายตาคาดคั้น ยิ่งทำให้นางเชื่ออย่างเต็มหัวใจว่า บุรุษที่นางร่วมหลับนอน ย่อมเป็นคนสูงส่ง อาจถึงขั้นมีเชื้อสายของมังกรแห่งแคว้นหลาง

ยามนั้น แม้ฉือกงกงแม้จะนึกสงสารนางมิน้อย แต่เขารู้ว่า สตรีผู้นี้ ไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ เหลียงม่านฉีปรุงอาหารพิสดารพันลึก ทั้งยังมีความรู้เรื่องสมุนไพรอย่างหาตัวจับยาก กระนั้นน้ำแกงของเขา เป็นสูตรลับเฉพาะวังหลวง มิใช่ใช้สำหรับชาวบ้านหรือในหอนางโลม ฉะนั้นสตรีบ้านป่าอย่างเหลียงม่านฉี อย่างไรย่อมมองไม่ออกเป็นแน่ว่ามีส่วนผสมใดอยู่

“อย่างที่ข้าบอกท่านพ่อบ้าน ข้ามีทั้งยันต์ของนักพรต และสมุนไพรแปะสะดือ อย่างไรย่อมไม่ตั้งครรภ์ แล้วตอนที่ข้าถูกพาออกมาจากห้อง ก็ได้ชำระร่างกายด้วยน้ำต้มยาฝรั่น เช่นนั้นย่อมทำให้เชื่อใจว่า สตรีนางนี้คงไม่สามารถให้ทายาทแก่คุณชาย”

ชายชราส่ายหน้า เขาอยู่ในวังหลวงมาหลายสิบปี ก่อนจะรับใช้บุรุษผู้นี้ ดังนั้นเล่ห์เหลี่ยม และการแสดงละครของเหล่านางกำนัล มีหรือจะหลุดรอดผ่านสายตา

“อย่าคิดเล่นปาหี่กับข้า ถึงแม้อาหารเจ้าที่ปรุงมาหลายวันนี้ ช่วยให้คุณชายเดินเหินได้คล่อง แต่เจ้าไม่มีวัน ที่คิดจะใช้เสน่ห์ และมารยาล่อลวงเขาด้วยการให้กำเนิดเลือดเนื้อเชื้อไข อย่าลืม เจ้ากับคุณชายมีฐานะต่างกัน อีกทั้งตัวเจ้าขึ้นชื่อว่า เป็นนางคณิกามาก่อน!”

กงกงว่าแล้ว ก็สั่งให้ขันทีน้อยบีบปากเหลียงม่านฉี แต่นางสู้กลับ พยายามไล่งับมือเขา เป็นตอนนั้น สาวใช้ที่อยู่อีกฝั่ง ง้างมือเตรียมตบหน้าเหลียงม่านฉี